Elanur'un Blogu

Bazen zihin susar, cümleler tükenir ama beden susmaz. İçine attığın, "tamam hallettim" deyip bastırdığın her öfke, her stres birikir de en sonunda göğsüne bir taş gibi oturur. Bugün kalbimdeki o tuhaf ağırlıkla durdum işte. Sonrası bir sis perdesi… Kendimi açtığım yer, beyaz duvarların soğukluğu oldu. ​O an, o tek kişilik sessizlikte anladım. Vücudum bana en sert ihtarı çekmişti: Daha fazla taşıma. ​Hayat garip. Bir zamanlar her anını paylaşmak istediğin, "Acaba haberi var mıdır?" diyeceğin insanları, o kriz anında aklının ucundan bile geçirmiyorsun. Haber gitsin istemiyorsun, bilinsin istemiyorsun. Çünkü belki de o krizin, kalpteki o sıkışmanın tam ortasındaki sebep zaten geçmişte bırakmaya çalıştığın o yüklerin ta kendisi. ​Ama ben üzerime düşen her şeyi yaptığıma inanıyorum. İçim rahat, vicdanım tam. Elimden geleni yaptım, mücadele ettim, sustum, yutkundum ve en sonunda tevekkül ettim. Gerisini zamana ve akışa bıraktım. Biliyorum, zaman her şeyin ilacı derler ...

O kadar boş hissediyorum ki… Ne yaşadım, neyin rüyasını gördüm inan bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var: Beni sevmeyen bir insanın hayatında bir saniye bile durmayacağım. Hayatında başkası olan birine duyduğum kırgınlığı ve bıraktığı ahı asla unutmayacağım. ​Çok güzel bir rüyaydı. Belki de tekrarı yaşanmayacak bir rüya… Ama biliyorum, bir gün çok daha güzelini yaşayacağım. ​Umut Nedir? ​Şu an umudun ne olduğunu bile düşünmüyorum. Sadece kendimi tekrar büyütüyorum. ​Bir sonrakinde aynı hatayı yapmayacağımı çok iyi biliyorum; çünkü bu sefer süreç benim kontrolsüz seçimim olmayacak. "Nasıl hissediyorsun?" diye sorarsanız: Sanırım ihanetlere alışmış olmanın getirdiği o garip rahatlık var üstümde. ​Herkes el değil mi neticede? Yapmaz mı? Yaparlar. Ama bundan sonra: ​Bitiren de benim, ​Başlatan da... ​Bu bir hırs değil. Gözümü hırs bürümedi. Sadece büyüdüm... İnsan kaç kere daha büyür bir yaşamda, bilmiyorum. ​İçimdeki Yanıtlar ​ Hayatımda birini istiyor muyum? ...

Zihnimin içinde sürekli dönen, içimi kemiren tek bir cümle var: Ölüm var bu dünyada. Gerçekten ölüm var. ​Biz sanıyoruz ki zamanımız sonsuz. Kırgınlıklarımızı beslemeye, gururumuza sarılmaya, "sonra konuşuruz" demeye hep vaktimiz olacak sanıyoruz. Oysa hayat tek bir nefeste bitiveren bir rüyaymış. Birkaç ay önce aynı masada oturduğun, sesini duyduğun, nefes alan bir insanın bir gün aniden bu dünyadan yok olup gitmesi... Bir insanın yokluğuyla açılan o devasa boşluk, yaşayan her şeyi bir anda anlamsızlaştırıyor. ​O haber geldiğinden beri ruhum darmadağın. İçimdeki o yangınla, ölümün o buz gibi soğukluğuyla kaç kere kapılara dayandım. Kaç kere ulaşmaya, bir ses duymaya, gözlerinin içine bakıp "Bak, ölüm var, değmezmiş" demeye çalıştım… Bilmiyorum. Kaç kere denedim, kaç kere o telefonlara sarıldım, hatırlamıyorum. Ama ne görebildim ne ulaşabildim. Karşılaştığım tek şey, aşamadığım kapalı kapılar ve derin bir sessizlik oldu. ​İnsan böyle zamanlarda sadece helalleşmek...

Bazen insan oturup deli gibi yazmak ister. Sonra tam parmakları harflere dokunacakken durak kalır. Kendi kendine sorar insan: Beni sevmeyen, benimle görüşmek istemeyen, "Hiç umudun kalmasın" diyen bir insana ne yazılabilir ki? ​Bir öfke anında sinirlenip her şeyi silip atmak hiç yakışmamıştır o insana. Bildiği, tanıdığı, sığındığı o kişi değildir artık. İnsan onu en çok ilk hayaliyle sevmiştir; keşke öyle kalsaydı, onun bu son halini hiç görmeseydi... ​Hatalarını bilir, görür insan. Ama ne tuhaftır ki kendisini o hataları yapmaya zorlayan da yine karşı taraftır. "Hata nedir?" diye sorulsa, dobralık mıdır bilmiyor insan. Oysa içindeki hiçbir şeyi tutmamayı, ne hissediyorsa söylemeyi ona öğreten de tam olarak o kişidir. ​Şu an nasıl bir insana dönüştüğünü bilemez. O uzaklarda bir şeyler yaptıkça, insan burada hisseder. Bir anda sebepsiz bir kalp sıkışması gelir, sonra bir bakar ki gerçekten o düşündüğü şeyi yapmıştır. Her defasında insanı şaşırtır. "O yapmaz, ...

Hayatta bazen hiç geçmeyeceğiniz yollara saparsınız. Sırf o an önünüzdeki kalabalıktan kaçmak için seçtiğiniz sıradan bir sokak, sizi en çok kaçtığınız anıyla yüz yüze bırakıverir. Zamanın durduğu, saniyelerin bir ömre dönüştüğü o anlardan birini yaşadım bugün. ​Uzun bir aradan sonra, hiç hesapta olmayan bir köşebaşında tanıdık bir yüze rastladım. ​İlk saniyede yüzüme vuran o boş, anlamsız bakışı hissettim. Hani insan en yakın olduğu yabancıya bakar ya, öyle bir mesafe... Ama hemen arkasından, o bakışın yerini alan sessiz bir özlemi okur gibi oldum. Ya da belki de sadece kendi kalbimin yankısını duydum, bilmiyorum. Tek bildiğim; o an içime dolan, göğsümü sıkıştıran o tarifsiz heyecan. ​Artık sadece bir anıdan ibaret olduğunu düşündüğünüz birinin kanlı canlı karşınıza dikilmesine mi şaşıracağını bilmiyor insan. Kaderin bu tuhaf zamanlamasına ne denir, onu da kestiremiyorum. Ama oradan uzaklaştığımda, o büyük fırtınanın ardından içimde garip, dingin bir huzur kaldı. ​İnsan hep "...

Kafamın içinde durmadan dönen o gürültüyü bir türlü susturamıyorum. Hayat bazen kesik kesik, aceleci ve çok adaletsiz geliyor. Direksiyonun başında, boğazımdaki o kör düğüm göğsüme doğru indiğinde anladım: Bir aydır kaçtığım her duygu, aslında dikiz aynasında beni izliyormuş. Kendimi toparlamaya çalışırken, o ani sıkışmalarla yüzleşmek zorunda kalıyorum. ​Şimdi bir yerlerde, zihninin kapılarını bana tamamen kapatmak ve o tanıdık sızıyı hissetmemek için aceleyle hangi sahte kalabalıklara sığındığını düşünüyorum. Ben ise burada, sessizliğin içinde, bir zamanlar varlığıyla dünyayı güzelleştiren o eski sevgiyi, o ağır değeri unutmamak için tek başıma nöbet tutuyorum. İçimdeki o amansız duygu bazen faturayı yine bana kesiyor: "Ona bir şey veremedin," diyor bir ses. Gözünü açmak, gerçeği göstermek isterken sanki her şeyi kendi ellerimle bir çıkmaz sokağa saptırmışım gibi hissettiriyor. Çaresizce dökülen o gözyaşları, beni hiç bilmediğim, yabancısı olduğum sert birine dönüştürdü. ...