İnsan değiştiğini bazen büyük kararlar aldığında değil, eskiden canını çok yakan şeyleri artık aynı duyguyla hatırlamadığında anlıyor. Bir zamanlar gerçekleşmesi için çok uğraştığım, olmasını beklediğim, olmayınca kendime türlü türlü sorular sorduğum şeyler vardı. Bazı insanları, bazı ihtimalleri, hatta hiç yaşanmamış gelecekleri bile uzun süre içimde taşıdım. Olmayanın yasını tuttum. Belki de en çok, gerçekleşeceğine inandığım hayallerime üzüldüm. Ama zaman geçiyor. İnsan da onunla birlikte değişiyor. Bir sabah uyanıyorsun ve artık eskisi kadar merak etmiyorsun. Neden olmadığını, neden böyle davrandığını düşünmüyorsun. Çünkü bir şeyleri anlamak için kendini tüketmenin de bir anlamı olmadığını öğreniyorsun. Şimdi geçmişime baktığımda kendime kızmıyorum. O günkü aklımla, o günkü kalbimle elimden geleni yaptığımı biliyorum. Sadece artık aynı şeyleri istemiyorum. Daha doğrusu, kendimden vazgeçerek istediğim hiçbir şeyin peşinden gitmek istemiyorum. O gün geldiğinde bugünkü kendime dön...
Bir sabah uyandım ve fark ettim ki artık hiçbir şey yaşanmamış gibi hayatıma devam edebiliyorum. Garip ama güzel bir histi bu. Çünkü bir zamanlar içimde koca bir dünya yıkılmıştı. İlk günler bir ölümün ardından kalmış gibiydim; yas tuttum, sustum, özledim, kabullenmeye çalıştım. Sonra zaman geçti. Acı aynı yerde durmadı, ben de aynı insan olarak kalmadım. Şimdi dönüp baktığımda, en çok da bu hissin gelişine seviniyorum. Birine kendimi yeniden anlatmak, hayatıma yeni birini dahil etmek ya da baştan başlamak artık eskisi kadar ağır gelmiyor. Meğer insanın içindeki bazı kapılar kapandığında, başka kapıların açılması için de yer kalıyormuş. Herkesin seçtiği hayatın içinde huzurlu olmasını diliyorum. Çünkü artık herkesin kendi tercihleriyle, kendi doğrularıyla ve hak ettiği yerde yaşaması gerektiğine inanıyorum. Ben de kendime ait olan yere dönüyorum. Belki de bütün bu yorgunlukların karşılığı tam olarak budur: Kendini yeniden bulmak. Uzun zamandır ilk kez bu kadar arınmış hissediyorum. ...