İnsan bazen geriye dönüp baktığında yaşadıklarına değil, yaşadıkları uğruna kendinden neler götürdüğüne şaşırıyor. Bir zamanlar bir insanı hayatımda tutabilmek için ne çok çabaladığımı düşünüyorum. Onu büyütmeye çalışırken kendimden ne kadar uzaklaştığımı şimdi daha iyi anlıyorum. Belki de en büyük yanılgım, bir insanın olabileceği kişiyi, olduğu kişinin önüne koymaktı. Bugün ne sesini hatırlıyorum ne yüzünü ne de bir zamanlar hissettiklerimi. Artık söylenmemiş sözleri tamamlamaya, cevapsız sorulara anlam yüklemeye çalışmıyorum. Bazı hikâyeler yarım kalıyor ve insan yine de yoluna devam edebiliyor. Yeniden âşık olmak, bir başkasıyla mutlu olmak, güzel anılar biriktirmek istiyorum. Ama bu kez denk birini istiyorum. Sevgisini anlamak için uğraşmadığım, varlığımı hissettirmek için çabalamadığım, birlikte büyüyebileceğim ama büyütmek zorunda kalmayacağım birini… Bugün mutluyum. Güzel anılar biriktiriyorum. Geçmişte gerçekleşmesini beklediğim şeylerin yerine hayatın sunduğu başka güzell...
İnsan değiştiğini bazen büyük kararlar aldığında değil, eskiden canını çok yakan şeyleri artık aynı duyguyla hatırlamadığında anlıyor. Bir zamanlar gerçekleşmesi için çok uğraştığım, olmasını beklediğim, olmayınca kendime türlü türlü sorular sorduğum şeyler vardı. Bazı insanları, bazı ihtimalleri, hatta hiç yaşanmamış gelecekleri bile uzun süre içimde taşıdım. Olmayanın yasını tuttum. Belki de en çok, gerçekleşeceğine inandığım hayallerime üzüldüm. Ama zaman geçiyor. İnsan da onunla birlikte değişiyor. Bir sabah uyanıyorsun ve artık eskisi kadar merak etmiyorsun. Neden olmadığını, neden böyle davrandığını düşünmüyorsun. Çünkü bir şeyleri anlamak için kendini tüketmenin de bir anlamı olmadığını öğreniyorsun. Şimdi geçmişime baktığımda kendime kızmıyorum. O günkü aklımla, o günkü kalbimle elimden geleni yaptığımı biliyorum. Sadece artık aynı şeyleri istemiyorum. Daha doğrusu, kendimden vazgeçerek istediğim hiçbir şeyin peşinden gitmek istemiyorum. O gün geldiğinde bugünkü kendime dön...