Yeter Artık: Cesaretin ve Umudun Günlüğü

Belki her ay “kız neden yazmıyor” diye merak ediyorsunuzdur; belki de umurunuzda bile değildir — bilemiyorum. Benim içinse bu yazılar bir nefes, bir kayıt, birlikte öğrenip birlikte yaşadıklarımızın küçük bir aynası oldu. Her satırda yalnızca anılar değil, üstesinden gelinen şeyler, düşülen yerler ve yeniden kalkmalar saklı.

Hayat boyunca birçok şey yaşadım. Bu yaşadıklarımın altından kalkmak, hayatı düzene sokmak kolay olmadı; ama pes etmedim. Tek yaptığım şey basit: inandım ve kalktım. Kolay değildi, olmayacaktı da. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, o zorlukların çoğunu geride bırakmış biriyim. “Neleri bile atlatırım?” diyorum içimden — ve görüyorum ki aslında düşündüğümden daha fazlasını aşmışım.

En değerli keşfim şu oldu: cesurduk. Cesurluk, kahramanlık yapmaktan çok farklı; küçük adımlarla, tekrar tekrar kalkabilmek. Biz cesuruz. Yalnızca bize daha cesur birine ihtiyacımız var — belki de o kişi biziz. Kendimizi övmek gibi olmasın ama yaşadıklarım bana bir şey öğretti: dayanıklılık, sabır ve kendine dönme cesareti.

Allah, kaldıramayacağımız yük vermez derler. Ben de buna inanıyorum. Yüklendiğim şeyler zordu; ama geldiği için şükrettim — çünkü her yük, içinde bir sınav, bir öğrenme ve bazen de bir açılım barındırıyor. Şu an uzun süredir beklediğim bir şeyin gerçekleşmesini umut ediyorum. Belki yakında olacak, belki daha zaman alacak. Ama en çok yakın olmasını ve hayırlı olmasını diliyorum. Çünkü artık “yeter” diyen bir noktadayım; herkesin yorgunluğunu bilirim ve bende o tükenmişlik hissi var.

Yaptığım ve yapacağım her şey, “yeter artık” kısmında yer alan, tükenmiş ama hâlâ umutlu bir insana ait. Güzel günler de yaşadım; fakat benim de bir sınırım, bir noktam varmış meğerse. Bunu kabul etmek de bir tür cesaret — kusurlarını, kırılganlığını görmek ve yine de ilerlemek.

Bugün buraya yazdım çünkü paylaşmak istiyorum: hâlâ ayağa kalkılabilir. Her düşüş, daha sağlam bir duruş için bir fırsat. Her bekleyiş, sabretmeyi öğreten bir sınav. Ve her umut, sonunda bir şeye dönüşmese bile bizi güçlü kılan bir ışık.

Eğer sen de “yeter” dediğin bir noktadaysan — bil ki yalnız değilsin. Bazen cesaret, kimse görmeden tekrar denemektir. Bazen de izin vermektir; kendine dinlenme, iyileşme, yeniden inşa etme izni.