Hayatın temposu içinde herkesin durup dinlendiği bir an olmalı, evet. Ama bazen o dinlenme anları bir "bekleyiş" odasına dönüştüğünde, insanı ya içten içe yıpratıyor ya da hayata karşı soğutuyor. Ben o odada çok bekledim. Kendi kararlarımı vermeye, yirmi beş yıllık ömrümde ilk kez mantığımla kalbimi aynı masaya oturtmaya çalışırken, en büyük hatayı tam da o masada yaptım.
Beni tanıyanlar mantığımı ne kadar çok sevdiğimi bilir. Ancak insan, bazen en zayıf olduğu anlarda mantığını bir kalkan gibi kullanıp, kalbini onun arkasına saklıyormuş. Kendimden emin olmadığım, içimdeki belirsizlikle boğuştuğum bir anda; kalbimin "beni gör" çığlığını, mantığımın hırçınlığına tercüme ettim.
İnsanlar sevginin her şeyi çözeceğine inanır ama mantık çerçevesinde bakınca bazen sevgi, sadece daha çok incinme ihtimalidir. Ben o ihtimalden korktuğum için, sevilmeyi en çok istediğim anda, sevilmeyi en zor insan haline geldim. İçimdeki karmaşayı görsün istedim ama o karmaşayı göstermek yerine, etrafı yakıp yıkmayı seçtim.
Şimdi içimde o tarif edilemez his var: Bir bayram sabahına eksik uyanmış gibi... Her şey olması gerektiği gibi görünüyor ama o en temel parça yerinde değil. O parçayı kendi ellerimle itmiş olmanın verdiği o ağır pişmanlık, mantığın bile sustuğu o noktada duruyor.
Dürüst olmak gerekirse; korktuğum için hırçınlaştım. Kendi içimdeki fırtınayı anlatacak kelimeler bulamadığım için, haksız suçlamaların arkasına sığındım. Özlemimi öfke gibi paketleyip sundum ve şimdi o paket, aramızdaki sessizliğin en büyük sebebi oldu.
Şu an o sessizliğin içinde bekliyorum. Fazla dinlenmek soğutur demiştiniz; haklıymışsınız. Kendi kararlarını vermenin bedeli bazen o sessizlikle yüzleşmektir. Eğer kalbinin cesaretini mantığının öfkesiyle gölgelersen, günün sonunda sadece kendi sesinin yankısını dinlersin.
Bazen tek ihtiyacımız olan, o karmaşanın içindeki "asıl bizi" görecek kadar sabırlı bir eldir. Ama o eli tutmak yerine itmek, yirmi beş yaşımın en ağır tecrübesi olarak burada, bu satırlarda kalsın.
Hayatı çok ciddiye aldıkça, daha çok üzülüyorsun. Daha çok kırılıyorsun, daha çok yoruluyorsun. Belki de her şeyi bu kadar önemsememek gerekiyor. Belki de bazen hiçbir şey yapmamak, her şeyi yapmaktan daha iyidir. Ben bunu geç fark ettim. Ama biri vardı, bana bu duyguları anlatan. Değerliydi. Onunla birlikte anladım bazı şeyleri. Mesela, insan kendi olamadığında yoruluyor en çok. Kendi gibi yaşamadığında, başkası olmaya çalıştığında eksiliyor. Ve bunu fark etmiyorsun bile. O yüzden en büyük mesele, kendin olmak aslında. Ne istediğini senden başka kim bilebilir? Anlatsan bile, kimse tam olarak anlayamaz seni. Sadece kendi gözlüklerinden bakarlar. Tavsiye verirler, konuşurlar, yön gösterirler. Ama karar senindir. O yüzden biri bir şey söyledi diye onu yapmak zorunda değilsin. Kendini duy. Ne hissediyorsun? Ne istiyorsun? Cevap orada. İnsanlar çok konuşur. Bazen bilmediği şeyler hakkında da… Ama sen neye inanıyorsan, onu yap. Ne istiyorsan, onun peşinden git. Çünkü bu senin hayatın. ...
Yorumlar
Yorum Gönder