Ana içeriğe atla

Yedinci Kez

Kalbin günde kaç kez karar verdiğini bilmem ama bugün benim için bilançonun yedinci defadan çok daha fazlasını gösterdiği, kafamda taşların yerine oturduğu o nadir günlerden biri oldu. Hayatın kendi, o telaşlı ve akışkan haliyle önümden akıp giderken izlediğim an, galiba uzun zamandır aradığım o küçük aydınlanmayı da beraberinde getirdi.

​İnsanın kalbi durmaksızın yorulur, yanılır, vazgeçer ve yeniden bağ kurar. Sevdiğim insanları düşündüm; her birini hayatımda o kadar ayrı, o kadar özel bir yere koymuşum ki meğer. Birkaç insan sessizce hayatınızdan çekilip gider, eksildiklerini zannedersiniz. Oysa sonra fark edersiniz ki o gidenlerin boşluğunu dolduracak tek bir kişi gelir ve bütün o dengeyi yeniden kurar. Hayat, eksilenin yerine koyduğu o tek mayayla tamamlar bizi.

​Peki, bunca telaşın ortasında gerçekten neye takılıyoruz? Verdiğimiz kararlar mı bu kadar büyük anlam taşıyor, yoksa sadece önümüze çıkan yolda yaptığımız seçimler mi bizi biz yapıyor? Aslında cevap çok yalın: Yaşamak gereken ne varsa yaşanıyor. Her şey ihtimal dahilinde, hiçbir şey imkansız değil.

​Çok da ciddiye almamak gerek belki de her şeyi. Hayat, mutlulukla geçinilmeli; şuracıkta kaç dakikamız var ki zaten? Son nefesimizi verene kadar bu çark dönmeye, bu hikaye yazılmaya devam edecek. Unutmayalım, hayat herkes için akıp gidiyor. Önemli olan, bu kısa molada kalbin verdiği kararların ağırlığıyla ezilmek değil, onun o tatlı tesadüflerine ve akışına gülümseyebilmek.

Not: Hayatınızda inişler ve çıkışlar olacaktır önemli olan her şeyi zamanında yaşayın. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Geceyle Konuştum, Kendimi Buldum.

 Bugün kendimle biraz daha derinden konuştuğum bir gün oldu.Bazen oturup geçmişime, hissettiklerime, neden böyle biri olduğuma bakıyorum.Doğduğum geceyi düşünmek bile garip şekilde huzur veriyor bana.23.00 civarı… İstanbul’un karanlığı, denizin sesi, hafif bir rüzgâr…Bir şekilde içimde hâlâ o gecenin izleri var gibi.. Akrep burcunun kapılarından geçtiğimi bilmek bana hep tuhaf bir “ev hissi” veriyor.Karanlığı anlamak bana küçük yaşlardan beri doğal geliyor.İnsanların söylemediklerini sezmek, suskunlukların ardındaki gölgeleri fark etmek…Bunlar bazen yorucu olsa da, bir yandan da beni ben yapan şeyler.Sanki evren “Sen bunları göreceksin, ama bunların arasından kendi ışığını çıkaracaksın” demiş gibi. Ay’ın etkisiyle içimde iki farklı ritim var.Bir yanım durmadan konuşmak, öğrenmek, bağlantı kurmak istiyor.Diğer yanım ise bazen tek ses bile duymak istemiyor; sadece sakin bir oda, hafif bir müzik ve kendi dünyam…Bu iki hâlin bana karmaşıklık değil, bir çeşit zenginlik kattığını yeni ye...
Yorum Gönder
Devamı

Yeter Artık: Cesaretin ve Umudun Günlüğü

Belki her ay “kız neden yazmıyor” diye merak ediyorsunuzdur; belki de umurunuzda bile değildir — bilemiyorum. Benim içinse bu yazılar bir nefes, bir kayıt, birlikte öğrenip birlikte yaşadıklarımızın küçük bir aynası oldu. Her satırda yalnızca anılar değil, üstesinden gelinen şeyler, düşülen yerler ve yeniden kalkmalar saklı. Hayat boyunca birçok şey yaşadım. Bu yaşadıklarımın altından kalkmak, hayatı düzene sokmak kolay olmadı; ama pes etmedim. Tek yaptığım şey basit: inandım ve kalktım. Kolay değildi, olmayacaktı da. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, o zorlukların çoğunu geride bırakmış biriyim. “Neleri bile atlatırım?” diyorum içimden — ve görüyorum ki aslında düşündüğümden daha fazlasını aşmışım. En değerli keşfim şu oldu: cesurduk. Cesurluk, kahramanlık yapmaktan çok farklı; küçük adımlarla, tekrar tekrar kalkabilmek. Biz cesuruz. Yalnızca bize daha cesur birine ihtiyacımız var — belki de o kişi biziz. Kendimizi övmek gibi olmasın ama yaşadıklarım bana bir şey öğretti: dayanıklılı...
Yorum Gönder
Devamı

Change ¿

Yeni fark ettim. Çok düşünüyorum, diyorum ya hani.. neyi düşündüğümü yeni fark ettim. Bir boşluk mesela aslında unutmaya çalıştığınız bir şeyi boşluk olarak yaratıyorsunuz lakin o boşluğu eninde sonunda bir gelip unuttuğunu zannettiğinizi yerine koyuyor.Aslında hiçbir anıyı unutmuyoruz sadece yeni anılar biriktirerek eskilerin üzerini kapatıyoruz. Hiç böyle düşündünüz mü? Ani defterini kapatmak olarak? Aslında düşünmemin nedeni ise o ana gidip her şeyi bir çırpıda değiştirmek istiyorum. Benim dusuncemin kaynağı anılarımı değiştirmek istememdir.  Anılar değişir mi ? Anı değiştirmek mümkün olabilir mi ? Ya yeni anıları istediğim gibi mutlu yapabilirsem? Ya yarım kalmışları tamamlayabilirsem? O zaman böylece bu halimden bir şey kalır mı?? Değişir miyim veyahut en önemlisi gerçekten mutlu olabilecek miyim ? Kaldıramayacağım yüklerin altına giriyorum belki ama bunu istiyorum. Bunu şu an istiyorum ama yarın veyahut başka bir gün isteyeceğimin garantisi bile yok. Neyin garantisi var ki bu...
Yorum Gönder
Devamı